ادبیات، هنر، مطبوعات و رسانه ها وسیله ی برای کار فرهنگی محسوب می شوند و این نوع کار فرهنگی نمی توانند سفارشی تولید شده و سفارشی در خدمت افراد و عناصر مختلف قرار گیرند. عرصه هنر و فرهنگ عرصه آزاد اندیشی است و بهتر است از دخالت دولت و عناصر آن به دور باشد. آزادی بیان، اندیشه، تفکر و ترویج آزادی های شخصی راهی است برای تحقق یک جامعه آزاد و دموکراتیک و ملتی که می خواهد به قله های رفیع ترقی و تعالی برسد، نباید از این نوع آزادی ها بترسد و دولت مردان هم نباید وارد این نوع مسایل شوند، زیرا اگر دولت بتواند معاش مردم را تامین کند، فکر آن ها نیز به خوبی تامین می شود، زیرا معاش انسان با افکار او ارتباط تنگاتنگی دارد.

تصور می شود که در قانون اساسی کشور – با همه نواقص موجود - به درستی آزادی های مدنی تعریف شده است و این قانون حقوق مردم و دولت را تبیین کرده و آزادی فکر، عقیده و ترویج آن ها را به رسمیت شناخته است و همین می تواند معیاری برای دولت مردان باشد و باعث شود که اینان جز در مواردی بسیار ضروری وارد عرصه نشده و اجازه دهند که رسانه ها، مطبوعات، نویسندگان و هنرمندان به دور از سفارش های کاذب کار کنند و این گذشت زمان است که خود با ممیزی تولیدات فرهنگی به پالایش این نوع آثار می پردازد، پس نیازی به هیچ نوع سانسور و ممیز دولتی نیست!

                                                                          تا بعد در امان خدا