گروه اول کشورهای هستند که برنامه ریزی آنها به صورت مقطعی می باشد و با توجه به شرایط تغییرات به وجود آمده و عوارض بسیاری نیز برجای می گذارد. در این نوع کشورها حضور هر فرد می تواند باعث ایجاد تغییرات بسیاری شود. و حتی ممکن است در اصول اساسی و خط و مشی آن کشور نیز تغییر به وجود آید. بیشتر کشورهای جهان سوم از این نوع می باشند. گرچه به نظر می رسد که برخی از آنان طی چند سال اخیر با ایجاد تغییرات اساسی قدم های را برای دور شدن از چنین روندی برداشته اند.

 گروه دوم کشورهای هستند که برنامه های آنان نه مقطعی که دراز مدت می باشد. در این کشورها برنامه ریزی شاید چنان دراز مدت باشد که برای افراد عادی عجیب و باور نکردنی به نظر آید. اینان حد اقل سیاست های مشخصی برای سال های بعد دارند ولی اینکه این سیاست که شامل داخلی و خارجی می باشد ده ساله است یا بیست ساله و یا ۵۰ ساله و ۱۰۰ ساله و بیشتر ما چیزی نمی دانیم. اگر ما چین و کره را ملاک قرار دهیم و حتی جاپان را می توان گفت که برنامه ریزی در این کشورها حدود ۵۰ تا ۱۰۰ ساله به نظر می رسد و طبعا همان گونه که یک انسان می تواند برای یک عمر خود از پیش برنامه ریزی نماید دولت ها نیز قادرند برنامه های طولانی مدت داشته باشند. فقط باید توجه داشت که این برنامه های طولانی  با توجه به سیاست ها و اهداف اصلی آن کشور دارای قدرت انعطاف بسیار بالا بوده و منطبق با شرایط قابل تغییر می باشد. در این کشورها همان اهداف اصلی مهم می باشد و مجری آن اصلا اهمیتی ندارد و می تواند هرکسی حتی تازه واردی باشد که تازه به تابعیت آن کشور در آمده است.

طبعا در این نوع کشورها که امریکا یکی از انها می باشد آمدن و رفتن افراد منجر به هیچ تغییری در سیاست آن کشور نخواهد شد. تنها ثمره این رفت و آمدها می تواند تغییرات بسیار کوچک در روش اجرایی اهداف و سیاست های کلی امریکا باشد که البته اگر مورد توجه قرار گیرد شاید از جهاتی در جای خود مهم باشد.

بنابراین ما شاید تغییرات وسیع در سیاست امریکا در افغانستان و حتی عراق و خاورمیانه نخواهیم بود. امریکا در این کشورها همان اهداف گذشته را تعقیب کرده و سعی می کند که به آن دست یابد. اما روش مورد نظر اوباما یقینا با روش بوش تفاوت خواهد داشت. و در یک کلام می توان گفت که هدف بوش و اوباما و مقصد آنان یک چیز است اما راههای رسیدن به آن اهداف در نزد بوش و اوباما تفاوت های خواهد داشت که این تفاوت ها وسیله ی بیش نیست.