کتاب واژه نامه سگزی اثری است جالب و خواندنی که در 451 صفحه و در قطع وزیری توسط جواد محمدی خمک تهیه و توسط انتشارات سروش روانه بازار شده است. تهیه کننده در این کتاب با ارائه توضیحاتی در ارتباط با زبان سگزی و ساختار آن، به واژه نامه بر اساس حروف الفبایی پرداخته و تلاش کرده است با استفاده از منابع موجود، به تعریف و بازشناسی کلیه کلمات مورد استفاده در منطقه زابل (ایران) بپردازد و به نظر می رسد که این کتاب در نوع خودش اثری است مهم و ارزشمند و خواننده را تا حدود زیادی با مناطق جغرافیایی، اشخاص، آثار، اصطلاعات، فرهنگ و تمدن و خصوصا فرهنگ عامیانه آن منطقه آشنا می سازد.

با همه موارد  ذکر شده وجود چند نارسایی بزرگ از اهمیت این کتاب کاسته و آن را به یک محلی (زابل ایران) تبدیل می کند و این بر خلاف آن چیزی است که احتمالا آقای محمدی در نظر داشته و از عنوان کتاب بر می آید و طبعا گردآورنده نیز نسبت به آن آگاه بوده است:

1- تهیه کننده از واژه سگزی و سیستان نام می برد ولی توضیح نمی دهد که سگزی چیست و کجاست و چرا به آن سیستان، سگسار، زرنگ، نیمروز، زابلستان، سجستان، سگستان و... اطلاق شده و در تاریخ چه موقعیتی داشته است. تبیین اساسی موقعیت جغرافیایی منطقه می توانست به ارزش کتاب بیفزاید.

2- توجه نویسنده به زابل (ایران) که بخش بسیار کوچکی از سیستان قدیم می باشد و محدود شدن کار به آن نقطه، به اصل اثر ضربه زده و از اعتبار و ارزش آن می کاهد، خصوصا زمانی که عنوان کتاب «واژه نامه سگزی» را در نظر داشته باشیم این کاستی به شدت چهره می نماید. بهتر بود کتاب «واژه نامه زابل» نام می گرفت.

3- بهتر بود تهیه کننده پای خود را از زابل بیرون نهاده و تلاش خود را اگر نه به زابلستان که به سیستان تاریخی معطوف می داشت و به این صورت موفق می گشت با تهیه یک دانشنامه ی غنی، دین خود را هم به قوم خود (سکایی) و هم  به منطقه اش (سیستان) اداء نموده و خدمت بزرگی نیز به دیگر محققین و پژوهندگان عرضه نماید.

به هر صورت، این اثر با وجود نواقص ذکر شده همچنان می تواند راهنمای پژوهشگران بوده و در زمینه فرهنگ و هویت منطقه آنان را یاری نموده و برای رسیدن به یافته های جدید و تدوین آثار جامع تر موثر باشد.